هر حال خطاب حضرت ابراهيم ( ع ) عام و شامل همه موجودات عصر خود و اعصار آتى بوده است . در ( الفقيه ) كلمه ( انّى ) در خطاب حضرت ابراهيم موجود است و از فعل مفرد ( هلمّ ) استفاده شده است . به هر حال مراد اينست كه مخاطب حضرت ابراهيم ( ع ) همهء مردم بوده‌اند . در همان كتاب از امام كاظم ( ع ) نقل شده كه فرمود : خداوند عزّ و جلّ وقتى كه ابراهيم فرمان داد كه ميان مردم ندا و دعوت حج را سر دهد ، آن حضرت از مقام بالا رفت ، تا آنجا كه ارتفاعش به مقدار كوه ابو قبيس رسيد ، آن وقت همهء مردم را به حج دعوت كرد و همهء انسانهايى كه در اصلاب پدران يا ارحام مادرانشان بودند تا روز قيامت ، صداى او را شنيدند . در همان موضع از آن حضرت نقل شده : خداوند عزّ و جلّ به ابراهيم وحى كرد أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجالًا [ 1 ] و آن وقت از هر صحرا و درّه‌اى به او پاسخ لبيك داده شد . و نيز فرمود : خيل اسبان ( عراب ) ناميده شدند ، چون اوّلين كسى كه سوار آنها شد اسماعيل بود و نيز فرمود : دختران انبياء حيض نمىديدند و حيض به عنوان عقوبت قرار داده شد و اوّلين كسى كه مبتلا به حيض گشت ساره همسر ابراهيم بود . نقل شده كه سعى بين صفا و مروه به اين جهت معمول شد كه ابليس بر ابراهيم ( ع ) جلوه كرد و جبرئيل به آن حضرت فرمان گريز داد و ابراهيم به حالت دو از ابليس گريخت و لذا امر هروله و دويدن حجاج در سعى صفا و مروه معمول گشت . در همان كتاب از امام رضا ( ع ) نقل شده : علّت نامگذارى ( منى ) اين است كه جبرئيل در آنجا به ابراهيم عرضه داشت : اى ابراهيم هر آرزويى كه دارى از پروردگارت تمنّى كن و ابراهيم آرزو كرد كه به جاى قربانى كردن فرزندش خداوند گوسفندى براى او بفرستد تا فداى اسماعيل باشد و خداوند اين آرزوى او را محقّق نمود . در همان كتاب از امام صادق ( ع ) نقل شده : وقتى كه ابراهيم ( ع ) در روز عرفه از مكّه

--> [ 1 ] سوره حج ، آيه 27 .